Yoktur Şiiri

Ahmet Telli Yoktur Şiiri

YOKTURYoktur Şiir

 

Unutuş: tenhâya açılan büyük

Kapı; uçsuz bir çölün ortayeri

Kendini mecnun sanır burada

Ceylanını kaybeden her düşkün

 

Mesnevi sayfalarından

Firar ederek

 

Yüktür her hatırlayış, hâfıza

Büyük anafor, sonsuz kâbus

Çeker dibe kanatarak zamanı

Orada kalbin vücuda ihtiyacı

 

Yoktur:

Tanrı da kayıptır çoktan

 

Kum yahut saat; aralıksız

Hatırlatır ya bir şeyleri şüphe

O zaman kök salar işte, şeksiz

İtirazsız îma ederek şiire

 

Şüphesiz

Böyledir olmuş olan

 

Çünkü şair kendinin farkında

Olduğundan daha yalnız, daha

Beter bir hâfızadır, bu yüzden

Kederini anlatabilecek alfabeyi

 

Ancak

Kendisi yaratabilir

 

Yine de iğne iplik arar kendini

Akılla sınayan, söküğü bulmak için

Ah ki sezgi delik deşiktir îma da

Yol tenhâya gider, tenhâ bir kalbe

 

Menzilse

Kuma gömülmüştür, esrara

 

Döngü; körlüğün icadı, arayıp

Bulmak için şehre, dağa, ovaya;

Kaybetmek üzre yollara düşmüş

Bir şaire rastlar mı hiç sanmam

 

Yoktur,

Çünkü ıssızlıktır şair

 

Ahmet Telli’nin Nida kitabından “Yoktur” şiiri.

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir