Son Ubıh Şiiri

Ahmet Telli Son Ubıh Şiiri

SON UBIHSon Ubıh Şiir

 

’’Çerkesler bizden nefret ediyor.

Çünkü onları özgür yaylalarından attık,

köylerini yaktık ve kabileleri toptan yok ettik’’

PUŞKİN

 

Yurdunu yitirmiş bir halkın

Sitemsiz hüznüydü merhamet

Kabuk dökmekte olan ağacın

Göğe, yere, suya ve rüzgâra

Veda etmesi de denebilir

 

Ah rüzgârın rüzgâr, yağmurun

Yağmur olduğu ve tayların

Gölgesine sığındığın uzak günler

Yahut bulutların el edercesine

Elbruzlar’a süzülüş anları…

 

Uzak, çok uzak anılar bunlar

Ve şimdi rüyasına giriyor sık sık

Kabuk dökmekte olan bir ağacın

 

Ahmet Telli’nin Nida kitabından “Son Ubıh” şiiri.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir