Bir Hüzün Mevsiminden Çıkarken Kalbim Şiiri

Ahmet Telli Bir Hüzün Mevsiminden Çıkarken Kalbim Şiiri

BİR HÜZÜN MEVSİMİNDEN ÇIKARKEN KALBİM

 

Ayrılıkların puslu aynasındadırAhmet Telli Bir Hüzün Mevsiminden Çıkarken Kalbim

bekleyişlerin solgun yüzü

Bekleyişler ki demlenişidir sabrın

damıtır sessizliği ve üzüncü

damıtır gurbetin kavruk memesinden

ve emzirir

hasretin yanık yüzlü çocuğunu

 

Sen ey sabrın ve üzüncü dervişi

başını zamanın göğsüne koy

ve dinle yalnızlığın iç çekişlerini

Yalnızlıklar ki suskun bir akşamüstüdür

usulca örtünecektir gecenin sessiz tülünü

ve düşecektir ince bir rüzgârla

hüznün harmaniyesi

 

Ey yenilgilerin bezgin kuşu

suskunun sarı sıcağındasın bunca zaman

Bataklıklardan sızan sinsi ve pis

bir kokudur içinde tortulaşan kuşku

Ve bulutsu bir ağırlığın yüküdür

gittikçe ağırlaşan

gittikçe yüreğini zonklatan

 

Sen ki şafağın güğümüsün

imbikle göğsünde göğün sütünü

ve emzir sönmekte olan yıldızları

Sonra başını solgun bir demet gibi

hasretin kuru dallarına koy

dinle köpüklü kıyıların çağlayanını

imbat’ın serin elidir yüzünü okşayan

 

Güneşi kopar dalından ellerine al

ve durmadan canını yakan sözü

batır şiirin kalbine

akıt artık umudun billur ırmağını

kavruk çölüne yüzümün

ve bir sevda gibi yanaş

hayatın kıyılarına

 

Yoksa ey kalbim

tel bile olamazsın şiirin sazına

Ahmet Telli’nin Hüznün İsyan Olur kitabından “Bir Hüzün Mevsiminden Çıkarken” şiiri.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir