Ahmet Telli Küf Şiiri

KÜF

 

Dipte: acının ve can sıkıntısının

Boşluğun ve en beterin dibinde

Solungaçları tıkanmış bir balık

 

Arasıra yokluyor cürufun içinde

Sınıyor kanatan ucuyla bir zoka

Hayat mı diyorlardı içgüdü mü ne

 

Sahi var mıydı. Üşeniyor artık

Düşünmeye o eski birzamanlar’ı

Zoka çekiliyor yukarı, bir umutla

 

Dipte:en dipte unutulmanın değil

Çekilecek en uzak kıyı budur diye

Üzgünlüğünden habersiz kalınsın

 

Son kabarcık da sönünce yosunlar

Kıpırtısız, öylece. Yüzey duygusu

Kaybedile kaybedile

 

Solungaçları tıkanmış bir balık

Unutuyor şimdi küfünü, küfrünü

Işıksız kalan bir dünyanın

Ahmet Telli’nin Nida kitabından “Küf” şiiri.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir